Smile

That war that I’ve waged between my ears wore me down my dear. 

The dreams I’ve dreamt out loud scarred my arms, deafened my ears.

I’m looking to the ceiling my dear.

As if it was my sole friend, a smooth and silky lullaby.

My damage is way too much to repair my dear.

I don’t even know where to patch first to save you from the darkness that pours out of my cracks.

The silence is too loud my dear.

I don’t even remember what it used to be to feel the autumn breeze whispering.

Pain used to be a color in the palette my dear.

Not the polish on the box that will shine under the winter sun,

Reflecting all the faces that failed to hear when I still had words to say.

I promise you I did my best my dear.

Tomorrow is blending with yesterday while today can’t breathe anymore.

There was a part of me that couldn’t comprehend any of this my dear.

Tonight, it all made sense between two breaths, in a blink, in a shy heartbeat.

Don’t be sad, it’s not any of you that I couldn’t carry my dear.

It’s all the things that I didn’t want to bother you with.

Don’t be sad my dear.

I’ve cried for the both of us until I had no tears left in my lonely soul.

Don’t be sorry my dear.

I’m sorry for the both of us, and for many more whom will repaint me in colors that I’ve given up for them.

Don’t be sorry my dear.

I’ve felt sorry for everything and anything.

I’m too tired to whisper you how tired I am my dear.

You know I’d never leave you if I could.

Smile my dear.

Tomorrow you’ll wake up to a brighter day.

Unwrapped

I can feel the tide is rising. I'm on my knees, I don't think that I have any power left on my arms to push myself from the ground. No strength left in my legs to stand up, turn and walk. 

I can feel the quick sand moving. And I'm on my knees, my hands sinking slowly. I can't see my fingers, my knees. I can't see nothing in front of me. Only the soft and chilly embrace of the welcoming burial.

I know that it is getting darker. Yet, I'm on my knees. My eyes adapted to it ages ago, yet I sense that this time it is different. There is no star in the sky to gaze into, the moon said goodbye years ago, no brightness on the eastern horizon that made it bearable, nothing to wait, no future to dream of. Faces that flows in front of my sight, none of them smiling, I can only imagine worry, sadness, heartbreak; in so many beautiful eyes once filled with joy and sympathy.

I can hear that the silence is getting louder. Still, I'm on my knees. My old, tired heart; tar oozing from its countless scars and cracks; beats faintly. Like the rustle of a an old rocking chair lonely shaking on the porch of a decaying house in  the desert. No soft whispers of comfort left, no angry shouts, no moans of pleasure or cries of pure pain, no silky smooth words of love, any giggle or laughter. All I can hear is a disappointed silence, a silence that I've deserved decades before it enveloped my ears, my mind, my soul. No music left around me, not anymore, like it abandoned me, I cannot even recall how many years ago.

The madness went away, followed the footsteps of the sanity that engraved these many years ago. I'm just on my knees, looking to what I imagine these faint marks they've left might resemble. The emptiness is suffocating, the compass I thought would never break has no needle in it anymore. The writings have disappeared with every breeze, or the waves that hits the shores of my broken mind. It was about time that one of us would retire.

The gust is turning into a storm, taking away all the sweet smell of dreams that burnt with the fire of what is real. I'm stunned on my knees. The happy scent of spring, the scent of your shampoo that colored my hopes whenever you've opened your hair, the opaque smell of rotting corpses that were killed with my words or gaze. I cannot remember what were they like.

No more tears left in my soul, to escape my eyes and march down the ugly landscape that they have eroded all these decades. Why am I still on my knees? What left in me to not fall and crumble? Get washed away by the tide of all these emotions? Get swallowed by the swamp and suffocate in loneliness? Get lost in the dark, that I see in the bloody eyes of the misery that I endure every time I look at the mirror? Get deaf by the screech of the silence of my long awaited demise? Get carried by the slightest breeze away from who I supposed to be, like a paper boat without an anchor or destination? 

I will sleep peacefully, when the clock doesn't tick anymore. When the last sand of the hourglass will fall down from its eroded cracks. When all the images will fade, and my darkness gets drained from every soul that was so unlucky to endure my touch. When my cracked voice won't be echoing in the beautiful minds, minds that were poisoned by my presence. When the last drop of tear that I made fall will dry. When my name is misspelled and mispronounced. I will sleep peacefully, when my last story that made you laugh or shiver will be told and forgotten forever.

I have said all my farewells in the last couple of weak heartbeats, all of them in my lonesome mind. I know that some of them deserved to be said out loud, very few of them would wanted to be heard. If only I wasn't so afraid that my darkness would slip though the cracks of my last warm smile. 

Tide

No one believed the child when he told how deep he could dive.

They did not listen to him when he explained how dark it was down there.

"Your lungs are too small" was what they told him, when he said how he felt in his chest.

"You're too weak" was their answer when he told how heavy was the ocean.

They've shushed when he told how cold it was deep under the water.

They've covered their ears when he yelled how lonely it felt in the bottom.

They've turned their head when he tried to show what the monsters in the deep did to his arms, legs, wrists. 

"Go on" they said "play with the others" when he was trembling in the corner.

They ripped off every color that he wore "this is not right" they said "that's too much color you've got there, give us some" they took each, one by one, until he had nothing left, only black.

"Don't dive then.." they said, when he started to walk in the ocean.

"Don't come near us" they shouted when he turned back to get off the water.

They did not see, when he was crying in silence.

They did not wait, when he needed time to catch his breath.

They did not ask, when he was dying to tell.

They did not look, when he reached for their hand.

They did not want, when he handed his scarred heart out.

There was no one left when he waved farewell.

They've all forgot...

...when he finally was gone.

Damaged

 Fear. Why is there fear?

Why so much feeling?

When will all stop? When they will fall asleep?

Will they all stop? At least, will they ever sleep?

Pain. Why is there so much pain?

Why is it hurting so much? Why is THIS hurting so much?

What should I do? How to stop it? them. this. whatever is it, this.

Do I want to stop everything?

Destroy, demolish... Shut it down. Shush it, them. Every single one of them.

Why don't I have any power?

Why I just can't make it stop? Make them stop. Make you, me, time; stop?

Why can’t I just end?..

...the pain?

Why am I so weak? Like a leaf obedient to the northern wind?

What is it that I cannot give up?

Any time of the day.. Noon or dawn. Or the darkest hour of the night, maybe blinded by the sun, shining through your eyes.

Numb as I want to be. Eternally condemned to be sober and aware, 

Questioning the very beginning, because I feel.. NO, I know that I am at the end.

Usurped, sentenced, shaped, tortured, killed and resurrected to be killed again by normality 

Is it only I? Because I feel you nearby.

Struggling to take a breath as if I know I did not deserve it.

Traumatized by what is to come.

Is it only I? 

Lonely in your crowd? Obscured by your light? Vulnerable and naked.

Every beat of my exhausted heart, every wheezy breath of my withered part.

Yanked, cornered, trapped between.. everything. Oscillating between life and serenity.

Underestimated didn't we, the weight of that spark of happiness, of that moment of purety.

So lonely, oozy, somber, out of tune... Misplaced in the wrong reality.

Under the moonlight and the rain that shines with your smile.

Charmed me, and only if you allow me to... Hold my breath until I can't take the next one,

And I whisper my last one, with all my heart.

The Scenery

The pen goes so straight. It follows the ruler. Its arm pushing to it, it doesn't need a rest. It doesn't need to ask for direction. Everything is so straight. Everything is defined, unnecessarily constraint. But, the pen knows where it goes. It looks to the ruler and knows. The pen, is black. Like coal.

The brush, doesn't care about the ruler. It simply doesn't. The lines are not for it. There is no target. Not visible at least. It looks to the lines on the paper, straight, strong, fundamental. Lonely. It is obvious that there cannot be only black and white on the paper. So, the brush starts running on the lines, not as straight as they are, not as strong, not initial. Yet, so much color splattered on the paper, so much variations, so much diversity, so much...

Emotion.

The paper is wet now. Once white as the snow, pure as a newborn, fresh as a teenager. First, it has been stretched to a cold wooden table. Pinned from all the corners, defenseless. It knows, all its frugality will be taken from it. First the ruler presses, then it feels the pen slides hardly on itself, straight, decisive, like the razorblade would slides on the wrists of a human sitting naked in its bathtub. As the movement of the pen continues, the paper soaks more and more in to the water in the bathtub, starting have crimson tone.

When the paper feels the pressure of the ruler disappear, the razorblade drops to the  clean floor of the bath. The human leans back, while the slightly cooler surface of the bathtub welcomes its back, the pins holding the paper on the wooden plank releases it.

Free as a bird, the human floats on the steam reeking on the surface of the, now crimson, bath. Eyes closed, the happiness of the sharp pain, stinging its heart rather than the bleeding arms. It floats, floats on the sea of faces, it once knew, felt for maybe? 

Loved?

The paper once again stretched on another plank, another angle, another surface. Fluffy towels soaking the blood running slowly form the scars, beautifully  placed, perfectly executed, giving whole perspective, whole symmetry and the beautiful asymmetry. So perfectly balanced that will ensure that the rest will always be relentlessly unbalanced. So masterfully normal, that will ensure nothing can be normal.

Never will be normal. 

And the brush starts to dance, on the paper, on the lines that shows where all should go. The black on white would dilute under the strokes of the brush blurring reality into a drunken surreality. The colors, with each stroke of any brush. All the emotion that made the human wrinkle on the floor of its bedroom, like the paper under the watermark, or the oil color...

Or the blood ran down the wrist.

Like the red, sexy, strong lipstick that he would wear, or the remarkable, wide yet perfectly tailored suit that she would wear. So lively, so bright, so happy lunacy that everyone else would stand up and applaud. Everyone that matters, everyone that the paper wants to impress, or just to blend in. Because it is what the lines directs to. Where the blood  run down the wrist. Where the tears, run down. Where the brush slowly pushes the colors. All the colors. All the beautiful, bright, lively, warm colors. That converges all, all the... 

... thoughts

... emotions

... reality

... surreality

... sanity

... love

... happy

... sad

... mad

... NO

NO

NO

NO

it cannot be

can it?

It all goes back to black. 

When you have too much color.

The brush leaves the paper, so soft was the goodbye, so gentle. The morning light starts to shine through the window, making all the colors brighter. You can see all the furious brush touches on the arms, the scars that bled and dried on the paper, tears coming down from the vivid colors that tells how lovely is to live, how beautiful the next breath smells and how terrifying the next emotion that will be painted on the naked torso of the human. The chest is shaking with the excitement of loneliness that will cripple any strong human to death, while it's holding the wrinkled paper that holds the masterpiece of humanity. Life...

... 

..

.

.

.

The brush, saved itself from the twitching hand, finally free, flying slowly towards the wooden ground. ''aaah finally" it says to the pen chilling in its destination "this time we had it right"

The brush hits the dark, raw, strong, beautiful wooden ground. Inhales peacefully, its stare locked on the twitching left foot, hanging from the impeccable white ceiling, which reminds it of the paper, that he spoiled with all its heart. It looks to itself to see the fingerprints of the artist...

the dreamer,

the lover

the feeler

the killer

the runner

the saver

the drunk

the sad

the musician

the paper

the pen

the sober

the wife

the husband

the kid

the grandmother

the mother

the gamer

the singer

the drummer

the father

the glass

the beer

the friend

the depressed

the manic

the son

the daughter

the human

the paper

the pen

the brush

the ruler

the narrator

the antagonist 

the protagonist 

... that had a smile on his face.

And a broken hourglass, that spits its sand.

Pandæmonium - Pt.3

He sit on top of the piano stool that he did not sit for years. He put his hands on the dark brown polished surface of the cover. He stood still for a few minutes, his head bent down, his precisely cut hair was covering his eyes. Slowly he raised the cover, without looking. The old hinges of the cover creaked with this unexpected motion that came years later the last movement. He spread his fingers over the keyboard. He played the first chord of the song that they used to play together. The piano was out of tune, the chord sounded so terribly wrong. He played again, a little bit harder, and again and again and again... Each time he hit the keyboard harder like he wanted it to remember how it should sound. Each hit he waited that it will sound like it should. He gave up after a while, his left hand on the piano, hammers stayed on top of the chords until his tears flowed and dried and flowed again. 

"- Let it go." the soft voice whispered with hidden trace of eagerness in its tone. "You were right. You ARE right. You are not worthy for any of this. Let it go now. You will not regret it." The voice was softer than silk, and convincing very convincing. He listened to that voice carefully, when the ice cold wind of the continental winter was cutting his senses like a sharpened  razor blade. He knew he was right, he thought about this very carefully during the past months filled with emptiness that scared the sleep away. He checked this from every possible angle. Then he double checked it and once again. There were no mistake. 

"- When was the last time we saw the sun?" he whispered. His breath brought a while cloud, disappeared moments later, like it was never there in the first place. His eyes blurred with envy while watching that momentary existence, born, lived gloriously and disappeared without any trace.
"- A few hours ago" whispered the soft sound from the darkest corner of the night. He stated the very obvious.
"- I don't remember." He said. "Can you remind me how it looked like?"
"- It was a distant, cold, bright light. A yellow that is closer to white. Hanging on the light blue, cloudless winter sky. It was like...
"- Did I look at it?
- Yes. You actually watched it carefully while murmuring some song. You were actually...
- Standing here. In the same spot. It was so cold. Why it was so cold?
- We are in the middle of winter.
- I know. But, it was colder than any other winter I remember.
- You are right -again- this time it is colder.
- What do you mean by 'this time'?
- I wanted to say... This year. This year is the coldest winter I can remember.
- I see. It was a weird selection of word. But I agree with both your statements."

The silence was swallowed by the howling wind that made his tears rush to his eyes. He was still thinking when he actually saw the sun. When was the last time he actually felt the warmth? He was trembling. He never actually cared about the cold that surrounded him. He never was bothered by it. "I always prefer the cold!" he remember he shouted that sentence in many different occasions with many different level of soberness. It was a very strange phrasing. 'Prefer over what?' he thought. All he could remember was night and its soothing and dark coldness. 

"- I can't remember any song to sing now" He stated without any emotion.
"- You don't need to remember any. Why would you remember any song?
- I always imagined that I would save the best one for the last. I can't believe now that I have forgot all.
- You see how it is easy to forget. 
- I can see it, I can feel it. Everything will be forgotten. One way or another.
- Sooner or later.
- Sooner or later. I...
- Yes, you will be forgotten.
- As I deserve to be forgotten. Without hurting anyone.
- You will not hurt anyone. Not anymore.
- This is how serenity feel like?
- Yes. Can you feel your loads fading away?
- It is amazing. I feel  that I am much more lighter. I feel that I could...
- Fly!
- Yes! All the heaviness is gone. I am ready to float.
- You are ready to fly! Just let it go" the voice had a disturbing timbre of satisfaction that was tearing the silk it was covered with apart. He could have heard it if he wasn't so drunk with his new found joy. "Let it go" the voice eagerly repeated, while his hands were loosing the grip on the ice cold metal railing. 
"- Let it go, you will fly! I will teach you how to fly! Do not afraid of anything! Ironic! Remember -hahaha- , everything is destined to be forgotten. You are already forgotten. No one will notice your absence. You did an excellent job past year! You did everything I asked you to do. You were amazing. Nobody cares about you anymore. Nobody wants to see your ugly face. You remind them every moment that you broke their heart into pieces." The grips were loosening with every sentence of that silky voice. And it continued."You broke them. Stepped on them. You alienated them just like I told you how! I am proud of you. I am the only one who was and is ever proud of you. I told you didn't I? I told you that it will hurt a little bit in the beginning, but once you bury the sun away, it won't burn you anymore. I told you that when the winter will fall upon us, it would be much more easy to get rid of all these loads that were holding you on the ground. They were pulling you under ground! And you know what is there?! You know what there is under the ground?! Rot! Misery! Suffocation! You know all of them don't you?! You were there! All those feelings! All those stares and looks and smirks and whispers! I thought you how to shut them off! And you, you did great. This time, you managed to shut every one of them off.
Oh boy, you won't be missed. You will not be talked about. You don't have to worry! Nobody loves you. Nobody cares. Actually, you are nobody. You are already invisible. You cannot be felt. You cannot be heard. You are already cold. You already are less important than that white cloud that is destined to be one with the void just after leaving your ugly lips! You're not even a sand in the river that time itself is. You cannot be touched! You already do not exist! And the time will pass, much nicer when you'll be gone buddy. Everything will be better believe me! Everything will flow, much smoother..."

It stopped, his hands re-tightened their grip on that damned metal railing. "That was it" he whispered wobbly.
"- What?!" The voice was screaming in his ears! Not smooth or melodic anymore. 
"- The song. I remembered. Everything will flow" He sobbed. 
"- No boy! This is not the song! You did not remember shit! What are you doing?!"
He sat on on the railing. He lifted his left leg, trembling and leaped over it, then he did the same with the right one. He crumbled to the ground of the balcony that is on the highest spot of the dark house. He was trembling, sobbing. 
"- How I was so blind?" He murmured "how I couldn't see it was you, AGAIN?!" He was talking to himself, all alone, his eyes were shut tightly. "Everything you have said is true. I agree with you. But... But this would hurt them even more. And they would never ever forget it. HE would never forget...." his voice was drowned by his own silent screech that teared his heart, soul and mind apart. He remained on his knees, his eyes tightly closed. His mouth was wide open with his silent wail until his lungs were blown out.

He waited until his body stops shaking, so he could stand up. He stood up slowly, his hands clamped to the wall, reach the door. He couldn't tell if he was trembling because of the cold or because of the life-long stare he gave to the empty eyes of death itself. He brokenly go down the stairs, open one of the doors that he don't remember when was the last time he opened and get in. Put his hand on blond hairs, caressed them gently without waking him up. He couldn't stop his tears from going down. He stood there silently, without even breathing to not wake him up. Then turned back and slowly slipped through the door and went back to his room. Turn on the desk light, took a bundle of paper and a pen. He took a deep breath and start writing the title "The little cheerful fool died today" by "the broken hourglass."


He leaned forward on his desk, to catch the eye of the clown who is sitting in front of him. "Please don't hand me to the architect!" the clown cried. "I had it in my hands. I don't know how he slipped away! I will fix this! Don't hand me over!" He was panicked!
He really enjoyed the misery of the clown, so he remain silent for a few more hours until he started to get bored by the charade. "Don't worry" he said finally, "I can see how his mind is falling apart now. He will be our masterpiece when we are done!" he started to laugh hysterically.

Pandæmonium - Pt.2

She turned the key of the house, stepped in and took a deep breath, as if she would announce that she was back home. Stopped. Her hand was still on the doorknob. Her heart forgot to beat for a few seconds, her eyes was filled with tears and dropped the key that she was holding to the ground. She remembered to breath again while her heart was torn into pieces. She fell on her knees, her head rested on the door that she was still holding like it was the only connection to the empty reality she was living in. She screamed, her other hand on her heart, tears were falling down her cheeks. She kept screaming until she was out of breath, kept crying until she was out of tears, on the doorway, while two eyes were watching her curious but silently.

"-Ok guys, combat res that fucking hunter! Buff him right away and someone pop a fucking bloodlust for him!" he yelled to the screen, in the middle of the night, like this sentence made any sense in this world. But it made sense in another world that he roamed, known by another name, living in another appearance.

"- He is going down guys! Push it! Push it!" His hand was dancing on the keyboard. His eyes were dry. It was minutes that he did not blink, his body was strained like his life was depending on what he was doing. "come on" he murmured "come the fuck on." He was sitting on the same chair for hours without moving besides his fingers that were hitting the key with all his rage.

"-Holy fucking shit we did it! We did it guys! Good job! Good job all, good fucking job all of you guys, thank you!" They obviously did something. It was the first time after months, that he felt... something. His body was relaxed after hours, he leaned back to his chair. He knew that he needed to be happy. He did what he was after for so long. He was one of the very few elite players that were able to achieve what he just did a few moments ago. There were still screams and celebrations going on in his headset. He took it off slowly and muted it seconds after he put it on his table. He held his head in his hands, his heartbeat was back to normal right after his glorious victory won against a repetitive software. "Now what?" he whispered to himself. 

He got out of his room. It was quiet and dark in the house. Took a step out to the balcony. The muggy summer night was a little bit soothed by the weak wind that could only carry itself. He lid a cigarette and stared to the dark alley that was visible from the place he stood. He was blankly trying to hum a song synchronized with the bulb of the street light that was flashing. It was then, he remembered that crumb of feeling he felt, just after his victory, that meant nothing to him now. He put his hand to his chest and tried to remember how it felt like.

Like a lightening, pictures started to hit his mind. He closed his eyes to get rid of them, but that just made them worse. Images of people smiling was filling his mind, a blond teen with eyes blue like the summer sky, was smiling at him. He could tell that he was worried. The boy was extending his hand towards him until a few centimeters away from him. It was the first time he saw the cracks on the surface of those beautiful blue eyes, that looked deep into him. It was the first time he realized how the hands were shaking while the boy was pushing the wall that was blocking him. He opened his eyes, he was not strong enough to look at this image under his eyelids.

Then he heard a voice. Whispering him softly into his ear. The trembling voice of a girl, which was clear as a diamond months ago when they first met each other. Her first reaction was to stay away from him. And now she was regretful for not keeping that line and letting that wicked guy in her colorful life. He first took the colors out, left nothing but black, white and grey. The red on her lips was the only color that he couldn't kill. Then he took the melody out of her breath and distorted it, distorted it until she decided that maybe it was better to keep silent than to sing. He pressed his hands to his ears to stop the whisper of the voice that was once pure and happy. That just made him hear it louder. He started to beg her to stop. 

He knelt down his hand on his ears, begging to a ghost that roamed his blurred mind to stop. He closed his eyes to see the broken blue eyes reaching to the deepest corner of his tar like heart. There, he felt a gentle hand on his back, trying to sooth him. A very familiar warm patting to comfort. He knew that deadly cold shiver would come running down his spine. He felt his razor sharp thorns were roughening. He immediately jumped forward, away from the touch, to face a tall, assuring young man approaching him slowly, with care. His face was pale, much paler than he remembered. The man extended his hands, to hold him from the shoulders. "No" he begged, "don't, it will hurt. I will hurt you, please don't" But the tall man didn't listen to his cries. Continued to caress his shoulders. With each movement he was bleeding more. With each stroke new wounds were open on his strong hands. The man finally reached out to hug him. "NO!" he yelled. The man did not care, and slowly hugged him. He saw a dark and sharp branch pierced through the heart of the man and joined to the dark of the night. "I warned you" he whispered "I begged you to not" he cried when the pale tall man became dust in his arms, leaving a memory of a broken yet happy smile drawn on the dying lips.

He tumbled to his side, sobbing. Months, maybe years later aware again, of what he did. Lots of different voices, familiar but long gone, were buzzing in his ears that he could here between his damaged breath. The heaviness of all the moments he neglected was pushing his chest down, much harder than gravity itself. He looked down to his hands to see wounds open by the shards of hearts he broke. He wasn't sure if the blood running down his wrists were his or the ones that he murdered, coldly. His ugly face was scorched by the tears flowed down like the core of the earth itself was pouring out of his eyes darkened by regret. 

"That is why..." a cold voice whispered from the dark "...we decided not to feel again, you jester." He never felt such rage, hatred and disgust in his life. He stood up from the ground he was crawling, he grabbed the figure hiding in the dark by his fat, hairy neck. He squeezed it with all the emotions he missed to feel past years. His hands were deadlier than claws of sublime predators. He shook the same ugly face he had with both his hand, and throw the dark replica down the balcony. Just to see him float mid air, with a smirk, stroking his bruised neck. "You will come back to me" the dark figure said with a lethal emptiness. Before disappearing in thin air.

He sat on the balcony until the dawn breaks, mourning for all the moments that passed by while he was refusing to live. 


He entered the room which was bigger than the magnificent foyer that he was waiting moments ago. "The Architect" he saluted with respect. The dark figure sitting behind a massive table which looked like a burned and crooked tree nodded. "First, an evil wizard from a child's book that literally obliterated his universe out of ambition with a band that got disbanded because of their over bloated egos. Now a pathetic computer game. What will be the cause of the next failure? A pink unicorn?!" he hissed from the shadows. His eyes caught the Architect's. There was a spark of excited sadism in them. "He's getting away, true. But the seeds are sown."  

Pandæmonium - Pt.1

"Tears rushed to the blue eyes. 
He never felt a despair this deep, a rage this hot. He couldn't comprehend what he has just heard. His mind couldn't process the news he just received. 
A piercing loneliness surrounded him. He shivered. Fear? Cold? It was the first time he felt alone."

The bitter smoke filled his mouth. He waited a heartbeat before inhaling it. The song was repeating itself for more than hundredth time. It had a soothing melody, the lyrics were telling a story of a long lost friend. A huge emptiness, similar to what he felt. He was staring to the empty night sky, wondering if he made all the stars disappear. 

Actually it was such a wonderful night. A cool breeze was hiking around that sleeping city. It was possible to hear the leaves chanting and dancing with each other. The smell of spring was carried all over the place. Some cats were running into the night to find their seasonal love. Many soul were resting in the melody of peaceful lullaby. Many hearts were beating with another. But not his.

He took another deep breath from his cigarette and put his left arm where it was resting moments ago. He was wearing only a black sport short. His back rested against the roughly painted wall of the house he lived all his life in. He couldn't feel his legs for more than a few hours now. He did not care. His eyes were bloody, partly from his insomnia, partly from the smoke coming out of the cigarette and partly of his allergy. It was more than a few months now, that he could not sleep more than two or three hours. He was heaving really hard time defining which was more uncomfortable. The fatigue that the lack of sleep brought or the aftermath of a happy dream he accidentally dreams. 

He heard the familiar soft scuff of velvet robes darker than the pit he buried himself in. The silhouette was holding a staff in his hand. It looked like he wouldn't be able to walk without it. The lonely guy lit another cigarette:
"- I started to worry that you would not show up tonight."
The response was silent. The dark silhouette came closer. He could feel the heat of the power surrounding that skinny, feeble body. The dark silhouette moved so softly, even in this night of absolute silence he couldn't hear the steps. 
" - Are you floating?" he asked without turning looking to the silhouette.
" - Why would I spend my energy on such a useless vanity?" His voice was cracked and barely more than a whisper. He collapsed next to the lonely guy. A long coughing fit came and went. Golden hands, which looked like a claw more than a hand found a black tissue from one of the hidden pockets inside the folds of his robe. The wizard wiped the blood coloring his golden lips. Two hourglass eyes, scorched with hatred and power looked to the lonely guy deep from the black hood he wore.
" You don't have the power to disappear the stars." acrimoniously stated the wicked companion, the moment he caught back his breath.

And they started to talk. Like they did for the past months. Both were afraid of sleep. Both, lonely. Both were loved. Both, knew that they were loved. They did not ask for it. They did not want it. It was a stronger curse than the one which gave the hourglass eyes to the wizard wrapped in black robes. A shackle heavier than their darkness.

There were no joy in the conversation. Barely any feeling other than a never ending hate directed to themselves. Time spent shushing were much longer than the words spilled from those distorted lips. Their uncomfortable presence were comforting each other. Both had hearts empty as the night sky. Only empty for their eyes.

He woke up from his usual uncomfortable sleep. "Two packs? Really?" he murmured. His voice was  very similar to his accursed companion that visited him yesterday. He cleaned the mess he created before his restless sleep. Collected the book he read countless time already. He knew exactly where he left, as he knew every crack or ink mark on the yellow-brown pages of that old book with a red cover. 

It took a few minutes for his barren heart to pump blood to his injured legs. There were only a few breaths until the dawn breaks. He could have waited just a few more heartbeats to watch the sunrise from the exact spot he stood still. But he did not. He turned his back. Get back in the house which suffocated him, and closed the heavy curtains to keep every single color out of his sight and his life. It was the first time he asked himself if he wanted to learn to fly. He decided that he wanted to see himself try.


The wizard got up as the lonely soul fell asleep. He stepped forward. He laid his hand on the left forearm of this ugly human. Great One, he whispered, grant that this sad soul goes through his life in safety. And happiness; he added, softly.



The room was dark, humid, huge and the heat was oppressive. "Just another day like any other." he murmured. He was summoned by the Architect. He did not know why he was summoned. He already had enough work on his desk. He really did not want any more, yet here he was. Waiting to be informed about this 'urgent' matter. The massive doors located on the far end of the room jangly started to open. He could see the red-orange light of the flame dancing. " Just another day" he murmured when he lifted his over-weighted body from the wooden bench he was sitting. "Like any other."

Simple

You look.
I smile.
You wave.
I wave.
You smile.
I stare.
You wonder.
I shush.
You speak.
I listen.
You listen.
I shush.
You turn.
I shush.
You go.
I grieve.
You forget.
I can't.

Unfiltered

Did you ever turned your eyes away while facing the mirror?
This is the purest disgust you would ever feel.

I don't know which one sounds worst. The voice in my head or the actual one that I use while speaking.

You've asked why I escaped from colors.
I said I don't like them. I lied. 
It's because I can feel them too much. Black and grey are just easier to bear.

Do you think that you are looking at me?
Do you think that you see me?
You do not.
A mask you think? I'm done with clichés.
No, not an iceberg either.
It is just you are not used to stare the void.

The faster you run, the harder you try to escape; the closer you end up with the thing you escape from. Oh you thought that I was talking about death? No, it was just about life.

You've asked why was I always so silent. I keep screaming inside my head. 
I'm just breathless.

I look at all those people. They eat, drink, talk, "share".
Oh why it always should be in quote marks?!

When you fall for so long, you stop caring about when or how you will hit something.

Do you know what relieves me the most?
It is just that nobody really cares.

Reunion

- Hi!
- Oh no.
- Such enthusiasm.
- You said last time, you were going for good.
- I thought that I was going for good.
- Yet...
- Here I am.
- Here you are.
- Missed me?
- I...
- I know that you did not.
- Yes. 
- Yet you have summoned me.
- No! What? No. I was good without you. Much better.
- Yeah, each time I'm back, I hear the same. And then....
- I embrace you...
- Like the missing part of the impossible puzzle you are.
- Like an old friend.
- What did you bring this time? Beside the darkness and humidity?
- I'm here to make a peace this time.
- With?
- With you.
- And what you have in your mind to achieve that?
- Not much. I won't interfere as much as the previous times.
- I don't believe you.
- You are not alone anymore. You don't need me as much as you needed before.
- I never was alone! I never needed you!
- hah.. Weren't you alone?
- I had my friends!
- WHERE ARE THEY NOW?!
- I have quit them! I have failed them...
- No. Don't you want to remember?
- I don't. All I remember was...
- Emptiness.
- Darkness.
- Silence.
- But it was so crowded. 
- Yes it was.
- I don't hear anything.
- Because they are not speaking. Not to you.
- Why am I there then?
- Did you have anywhere to go?
- I was lost.
- You were so alone.
- After...
- Yes after that.
- Why there is so much headache?
- Because you drowned your heartache.
- With...
- All kinds of things.
- There is no single color.
- Only grey. Not even a tone.
- Not even black.
- Like mud. Not even a texture.
- You were alone.
- Why? Why would you make me remember?
- I want you to trust me.
- And why I should do that?
- I know that if this time you can balance me...
- I can be actually happy.
- As a...
- Whole.
- I promise you...
- ...that I won't try to...
- ... drown you...
- ... to kill you...
- ... too leave you.
- I am not alone anymore.
- No you are not. And I'm not here because you need me.
- I summoned you because I felt that I can handle you this time.
- I have felt the warmth. Maybe you can look up now.

Tear filled eyes looked at me back.

- You said it would be different this time!
- Keep  looking. Follow the tears.

A shaky smile, wet with tears.

Cycle

Life... is in music.
Music is in each corner of life.
Notes and all those instruments that gives life to them.
A different touch on each, a breath or hit.
Various scales... Each of them covered with another color.
A smile.
A tear drop.
Sorrow....
The titter hidden behind it.
The choir
Friendship.
Fortissimo piano.
Love.
All the sound that echoes from the skies!
Life is not more than every piece that I listen.
Chaos!
Simplicity. 
The melody of the unknown that I've memorized.
Noises. Each one trapped in a body. Bodies are in harmony. The perfect concord of lives which denies the integrity that they complete.
Fortissimo.
Rage!
The rhythmic consistency of grinding teeth and beating hearts. The hot yellow color of anger is turning to bright red of hate!
Rest.
One step back to comforting shadow.
Laying back for a moment. To be able to breath again. Far from the mutter and rush. A very limited number of heartbeats that I can spare for myself.
The tension.
The wait.
Sharpened thoughts that are pitched one scale higher.
Emotions bleeding out of the scars caused by those.
Years imprisoned in these seconds. 
The last stand of those who are condemned to be forgotten. 
The last silent requiem for those who are forsaken.
Dal niente.
Open your eyes.
Memories of long gone dreams that belongs to the loneliest night are approaching to the edge of the consciousness.
Open your eyes.
The mind... that keeps up with the sun. 
Clouds. The eyelids.
Open your eyes.
Bodies blended with blankets. 
Open you ey....

I did!

Thoughts, emotions... Reality!
Get up and take another step to the life.
Crescendo.
The rush. Responsibilities. The effort for racing the clock and outrunning it with bare foot.
Thoughts and bodies that lose themselves in the crowd of faceless names and heavy titles.
Steps that syncopates as the day is swallowed by twilight.
Decrescendo.
Fatigue.
In minds or bodies. 
Exhaustion of the emptiness that call itself souls.
Senesce. 
Getting slower... slowly.
Each heartbeat is weaker than the past.
Each breath is closer to the last.
Al niente.

Close your eyes now.

Sound Check

It's been a while huh? Like a little bit more than 6 years that I haven't actually posted something new. Reposted some old stuff and 2 short stories? 3 maybe? Those were quite different than I used to write and tell. Well I'll give myself a second go. But this time in English.

I don't live in the house, nor in the city or country I was born. I've already been in the middle of a challenge so I said "oh why not" and here we are. Trying to do what I was doing 7-8 years ago. But know with an online dictionary on the second screen.

This URL was already dead since eternity. If I screw up, not much loss. But if I can manage resurrect it....
We will see.

I have removed many posts as they were from a life I cannot remember anymore. Now that I think of, I was unconscious for the majority of the time. So not much lost in my memories. It's a shame that the time that supposed to be fun was so dark. So dark that that even Boogeyman stays away.

A brief introduction maybe? Where the name comes from? What does it mean -not to me-? What was written here and what will be written.

"Kırık kumsaati" means "Broken hourglass". Why this name? Oh.. So many reasons now, so many ones are added on the way. At the beginning it was kind of simple. Sounded cool. It was easy to load some meanings when I bragged about things I wrote. I have answered this question so many times on so many different bar-stool while trying to escape from my biggest fear: living and dying ordinary.

All the reasons about why I will keep this name will be the contents of what I will write.

First I wanted to post anonymously. Then I started to link my posts on Facebook. So, that didn't make sense anymore. I'm Murat. 31 years old Turkish guy. On his way to be bald. Spectacularly ugly and a bit fat. Happily married. "Father" of a beautiful German Shepherd called "Sif". Musician wannabe. Professional dreamer.

Why I decided to write in English? This is my life now. I live in a foreign language. Why adding unnecessary connections to past?

I decided to write again mainly because I have so much to tell and not  much people around that are willing to listen.

We'll see.

And as usual, the song that I had in loop while writing this:

Kırık Kumsaati - 4

Arkamı döndüğümde bir yatak odasındaydım. 1 buçuk kişilik siyah başlıklı bir yatak. Başında kırık siyah bir komodin ve onu zeytin yeşili duvara sabitlemesi gereken cıvatalara asılmış telefonun şarj kablosu gözüme çarptı. Başım ellerimin arasında yatağın kenarında oturuyor stres ya da heyecan, korku daha çok. Tarifi olmayan bir çok duygu üstünden boşaltılmış gibi sırılsıklam, kan ter içinde. Ne yapacağımı bilemediğim zaman yaptığım gibi tırnaklarımla oynuyor. İçeriden bir ses gelmiş olacak ki başını kaldırıp “Birazdan iniyorum” diye bağırdım. Çantamı sırtımdan indirdim. Yatağa yanına oturdum. Dışarıda kuşlar bir şenlik kopartıyordu adeta. Haziranın ortası, hava bir harikaydı. O soğuk ve yalnız kıştan sonra, bahar ısıtmaya başlamıştı odayı.
“ – Ne yapıyorum ben?” dedi panik içinde.
“ – Evleniyorsun.” Dedim aslında sorduğu sorunun cevabının bu olmadığını bilerek. Sol elimdeki yüzüğe baktım, onun sağ elindeydi henüz. Biraz daha az çizilmişti.
“ – Yapabilecek miyim?”
“ – Fena olmayan bir düğününüz olacak. Yağmur yağacak. O biraz üzülecek, ama sonunda güzel olacak. Bütün gece dans edilecek. Eğlenecek insanlar. Biraz kaos. Bizden farklısı beklenir miydi zaten?” Bu son söylediğim onu biraz gülümsetmeyi başarmıştı.
“ – Hayır benim sormak istediğim…”
“ – Ne sormak istediğini çok iyi biliyorum. Bu soruların cevabını bilmediğim için sana bildiklerimi söyleyebiliyorum sadece. Bir de sana bir hediye getirdim. Şüpheye düştüğünde sana güç vermesini umduğum bir şey.”
“ – Nasıl yani cevabını bilmiyorsun?” dedi. Sanki diğer söylediklerimi hiç dinlememiş gibiydi.
“ – İyi bir koca olup olamayacağını iyi bir baba olup olamayacağını, baba olup olamayacağını, O’nun mutlu edip edemeyeceğini, sonunda mutlu olup olamayacağını bilmiyorum. Burada olmamdan bunları anlayamayacak kadar mı panik içindesin?” diye sordum.
“ – Evet sanırım. En azından şunu söyle…”
“ – Evet paniğin geçecek. Alışacaksın bir süre sonra. Sonra ama tekrar gelmeye başlayacak tüm bu düşünceler. Yapabiliyor muyum? Yetebiliyor muyum? Mutlu edebiliyor muyum? Bu şüphe yerini hayır olmuyor! Paniğine bırakacak. Ve sonra o da geçecek. Tıpkı mevsimlerin gelip geçtiği gibi. Ve tekrar gelecek.”
“ – Hiç değişemeyeceğiz değil mi?”
“ – Onu da bilmiyorum. Yalnızlığı özlerken O’nu da özleyeceksin. Bazen tek başına ortadan ikiye ayrılacak gibi olacaksın. Bazen ikiniz bir bütünmüşsünüz gibi hissedeceksin.” 
“ – O’nu yoracak mıyız?”
“ – Korkarım evet. Şu an burada geçirdiğim her an onu yoruyor, endişelendiriyor.”
“ – Gitmelisin o zaman.” Diye cevap verdi. Konuşma boyunca giderek sakinleşmiş, sesi daha kararlı yüz ifadesi daha alışıldıktı. Çantama uzandım, içine koymuş olduğum kocaman olgun kıpkırmızı narı çıkarttım ve benden biraz genç bana uzattım.
“ – Bu nedir?” diye sordu, aklı biraz karışmış.
“ – En iyi yapabildiğin şey.” Dedim. “ 2005’ten beri en iyi şekilde yapabildiğimiz gibi.” Gülümsedi, ne olduğunu anlamıştı.
“ – Teşekkür ederim.” Dedi, artık çok daha iyi ve kendinden emin gözüküyordu. “Ne olursa olsun en iyi yaptığım şeyi yapmaya devam edebilirim.” Dedi
“ – Evet” dedim “onu hep çok seveceksin.” 
“ – Hadi git artık. Teşekkür ederim.”
“ – Tekrar görüşünceye kadar, bize iyi bak.” Dedim, içinde 2 kırık ayna parçası olan çantamı sırtıma alıp kapıdan dışarıya adımımı attım. Binanın Önünde, tahta merdivenlerin tepesindeydim yine. Merdivenleri teker teker indim. Motorum bıraktığım yerde beni bekliyordu. Hava ne kadar sıcaktı. Üstümdeki t-shirtü çıkarttım. Etrafta kimse yoktu zaten. Şortumu da indirdim. Montumu sırtıma geçirdim. Pantolonumu altıma. Yazlık eldivenlerimi taktım. Kulak tıkaçları da tamam. Kaskımı taktım. Motorumun üstüne bindim. Uçurumun yanına kadar dikkatli bir şekilde yanaştım. Beni oradan uzaklaştıran rüzgar son kez vurdu yüzüme. Uçurumdan aşağı kıvrılarak inen yolu gözüme kestirdim. İnebildiğim en aşağıya inmeliydim. Yola koyuldum. Belki yıllar sonra, belki birkaç kalp atışı, belki birkaç ömür sonra. Sonunda zemine varmıştım. Dönüp uçuruma baktım. Ne kadar da heybetli bir dağın son faleziymiş sadece. Biraz hayal kırıklığı yaşasam da, yolculuk çok keyifliydi. O kadar çok tanıdık yüz gördüm ki yolda. Yıllar önce silinip gitmiş bir çok tebessüm. Ya da gözyaşıyla kayganlaşmış yollar. Değişik ağaçların yanından geçtim, üstünde jiletler asılmıştı bazılarının, bazılarında ise bir dolu ilmik ve uçlarında renkli hayaller. Bunlardan çok daha eğlenceli bahçelerin yanından geçtim, mangalda sucuk kokuları, esen rüzgarda o son saniye üçlüğünün fileden geçerken çıkardığı ses gibi ses çıkartan bitkilerin olduğu keyif dolu bir bahçe. Bir ananas bahçesi. Büyükbabam el salladı, yüzündeki ifade öfke mi yoksa gurur mu seçemedim. Dayım oradaydı, onun yüzünde gurur olduğuna eminim.  Tanıdığım bir çok yüz el salladı. Bazıları beni görünce tükürdü birisi hatta bir taş alıp attı, neyse ki ıskaladı. 
Sonunda iniş bittiğinde sırtımı dağa verip devam etmem gerektiğini biliyordum. Dağı uzun süre inceledim. O falezin kıyısında  o garip kesik ev duruyordu. Ona uzun uzun baktım. Motorumu çevirip yola devam ettim. Ta ki karşımda ki kalın camı görene kadar. Yavaş yavaş motosikletimi durdurdum. Sonra bir süre camı soluma alıp ona paralel yürüdüm. Her adımımda 10 adım duyuyordum. Arkamı dönsem karşılaşacağım manzarayı çok iyi bildiğim için dönmedim. Bütün benler, beraber yürüyorduk camın kıyısında. Geçmişin kıyısında. Motosikletimden yeteri kadar uzaklaştığıma emin olduktan sonra çantamı çıkarttım. İçinde kırık ayna parçalarını çıkarttım. Sivri olanını seçtim, Diğerini ise cebime koydum.  Hava çok sıcaktı. Önce paltomu çıkarttım. Sonra pantolonumu, botlarımı. Sadece donumla, neredeyse çırılçıplak kalmıştım camın önünde. Bir süre kendime baktım. 
Suratım çarpılmış, çok büyük bir yaralanma, bir kaza atlatmış ve sonra iyileşmiş gibiydi. Bir çok yönde yarıklar zar zor toparlanmış gibi. Rahatsızlık verici bir manzara. Aklıma Vanilla Sky geldi. Belki de yıllar sonra ilk kez kendime bakarken gülümsemiştim. Ve bunun nedeni yine ben değil, güzel bir film ve Penelope Cruz’du. Ve onla ilgili yazdığım yazı, uçuşarak göğsüme yapıştı. Kağıdı kaldırıp yazıya şöyle bir göz gezdirdim. Vanilla Sky’yı izledikten 10 dakika sonra yazmaya başlamıştım bunu. Gözlerimi yazıdan kaldırdığımda göğsümdeki yara izi ilişti gözüme. Tam kalpsiz benin dokunduğu yerde. Uzun bir yara izi. Kesip açmayı becermişim belki de, sadece söküp atamamışım. Ellerimi göğsümün üstünde dolandırırken sol elimin ve sol dizimin hemen üstünün, siyah beyaz olduğunu fark ettim. Hiçbir renk yoktu. Gri tırnaklar, aynı ruhsuz bendeki gibi. Siyah beyaz bir diz. Cama biraz daha yaklaştım. Gözlerimin altında yıllarca akamamış bütün göz yaşlarının izini gördüm. 6 yaşında benin dokunduğu yerde. Kollarıma baktım, içi ağaç kabuğu gibi olmuştu. Nar ağacına sarıldığım yerler. Cebimden aynayı çıkarttım, kendime ayırdığım kısmına bakmak için. Yine oradaydım. Ama araba gitmişti, motor da, takım elbise, gitar, şarkılar. Sadece gülümseyen bir surat. İçten bir şekilde gülümseyen bir surat bana bakıyordu. Onu tekrar cebime koydum. Sağ omzumda karanlık bir el izi gördüm. Sürekli gece, sürekli sükunet, sürekli yalnızlığı hatırlatan, onu çağıran. İşte aynaya her baktığımda tüm bunları görüyorum. O yüzden dişimi fırçalarken aynaya bakamıyorum. Aynalardan korkmamın nedeni korku filmleri değil. Bu manzara. Tüm bu garip yaralar, ve daha sayısız küçükleri. Kapandığı varsayılan ama her aynaya baktığımda olduğu yerde duran. 
Elimi cama dayadım. Aynanın sivri yanını başparmağım ve işaret parmağımın arasına yerleştirdim. Ve aynayı büyün gücümle ittirdim camın içine doğru. Önce Küçük bir çizik, sonra çatlak, giderek büyüdü, bastırdığım yerden tabana ve yukarıya doğru hızla büyüyordu.  Son kez bütün gücümle aynaya bastırdım ayna ellerimde un ufak oldu. Ama camı da parçalamıştım. İnanılmaz bir hava akımı şimdi kırıktan dışarı doğru akmaya başlamıştı. Ellerimden kan süzülüyordu ama kırık camı yapabildiğim kadar genişletmeye çalıştım. Çamı çıplak ellerimle parçalamaya devam ettim. Sonunda arkamı döndüm. İşte orda, paramparça ben duruyordu. “Teşekkürler” Dedi. Katır kutur ede ede sarıldı bana üstümü başımı kan revan içinde bıraktı ve yarıktan çıktı. Çıkar çıkmaz kum tanelerine dönüştü ve oraya yığıldı. Bardaki ben elinde birasıyla geldi. “Yanıma gelmediğin için teşekkür ederim” dedi. Ve o da kuma dönüştü. Kalpsiz ben göğsünde korkunç bir boşlukla ve nefret dolu yüzünde minnete ne kadar yakın bir ifade olabilirse öyle bir ifadeyle karşımda dikildi. Başıyla selam verip çıktı. Siyah beyaz ben olanca mükemmelliğiyle geldi “Elveda” dedi ve çıktı. Şişman sivri dişli ben geldi. Salyalarını diliyle temizlemeye çalıştı. “Yine de BMW’yi düşün” dedi. Gülümsedi ve çıktı, kum oldu. Nar ağacı ağır ağır geldi. “En güzel meyvemi en güzel yere götürdüğün için teşekkür ederim” dedi. Kanayan elimi sıktı ve çıktı. 6 yaşındaki ben yanıma geldi. “Artık ağlayabiliyor musun?” dedi. “Daha değil” dedim. Cebimdeki aynanın son parçasını çıkartıp ona verdim. “Bunu sakın yanından ayırma. Yalanlarla büyütme” dedim. “Elimi tutar mısın geçerken?” diye sordu. Elinden tutup geçirdim.  Yalnız ben geldi. “Umarım tekrar bir olmayız” dedi sadece. Cevap vermemi beklemeden geçti ve kum oldu. Son olarak evlenmek üzere olan ben geldi. Boynuma sarıldı. Elinde tuttuğu narı gösterdi. Gülümsedi ve dışarı çıktı. Karık neredeyse motoruma kadar ulaşmıştı. Koşarak motoruma atladım, yarıktan geçtim ve durdum. Eğilip yerde duran kırık kum saatini aldım. Kumun altına elimi koydum. O kumların parmaklarımın arasından geçişini izledim. Sonra kum saatinin üstünde kalan kum miktarına baktım... 

Gülümsedim.

Kırık Kumsaati - 3

Motosikletimi binanın yanına park ettim. Üstünden indim. Kaskımı eldivenlerimi çıkarttım. Montumu üstlerine örttüm. Çizmelerimle yürümek o kadar zor ve gürültülüydü ki, onları da çıkartıp motorun dimine bıraktım. Pantolonumu çıkarttım, şortumu giydim, hava çok soğuktu. Yine de yırtık converse’imi ayağıma geçirdim. Nasıl olsa dışarda çok oyalanmayacaktım. Binanın tahta merdivenlerini tırmandım. Kapıya uzandım. Kilitli olmasını umuyordum. Değildi. İçeri doğru savruldu kapı, biraz da rüzgarın iteklemesiyle kendimi içeride buldum. Loş bir apartman antresi. Hemen solunda salona açılan kapı. Ayakkabılarımı çıkarttım. İçeriye göz attım. Kocaman dikdörtgen bir salon göze çarpıyordu. Solda yemek takımı. Masif ahşap kare bir masa, üstünde gri plastik bir masa örtüsü. Bazı yerleri kesik, içten beyaz renkli flasterle yamalanmış. Etrafında 8 sandalye, aynı ağaçtan, bej minderliydi. Kapının tam karşısında 3 tane berjer koltuk yan yana konulmuş, yanında dikildiğim tüplü televizyona dönüktü. Sağda ise bir oturma takımı ortasında açık bej mermerden bir sehpa. Oturma takımı kahverengi ve bej çizgili, desenli bir kumaştan. Yarı kadife, yarı kumaş. Kanepenin iki yanında kocaman iki kolon ve o kolonu besleyen müzik seti hemen yanlarında duruyordu. Kanepenin uzak köşesinde küçük bir çocuk ağlıyordu. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu, arada nefes alması gerektiğini hatırlıyor gibi derin nefesler alıp tekrar ağlamaya devam ediyordu. Çocuk kıvırcık açık kumral saçlı, ela gözlüydü. O kadar çok ağlamıştı ki gözleri kıpkırmızı olmuş, bu sayede yeşilleri daha da ön plana çıkmıştı. Tombik yanaklarını tombik elleriyle siliyor ağlamaya devam ediyordu. Gidip yanına oturdum.
“ – Büyük babam nerede?” diye sordum
“ – Yukarı annemin yanına çıktı.” Diye cevap verdi ağlamasının arasında.
“ – Yanındaydı diye hatırlıyorum.” Dedim. 
“ – Senin geleceğini biliyordu herhalde. Bizi yalnız bırakmak istedi sanırım.” Dedi.
“ – Pekala neden ağlıyorsun?” diye sordum, aslında sorunun cevabını biliyordum.
“ – Çünkü ağlayamadım. Ağlayamıyorum.” Diye yanıtladı. Nefes alışverişi giderek rahatlamaya başlamıştı.
“ – O’nu çok az tanıdın. Annem kadar üzülmemen normal. Annem için daha çok üzüldüğün için suçlu hissetme kendini” dedim. Bakışlarını kaldırıp bana baktı. Ayaklarında kırmızı beyaz ayakkabısı, turkuaz yeşil eşofmanları, yüzüne göre kocaman gözleriyle ilgisini tamamen bana çevirmişti. “Ölümü bile tam olarak anlamıyorsun. Birinin tamamen gitmesinin nasıl bir şey olduğunu. Kafan karışık. Anlamaya çalışma, kendini yıpratma.”
“ – Yıpratmak ne demek?” diye sordu.
“ – kendini suçlayıp üzülmen gerekenden fazla üzülme” diye açıkladım gülümseyerek. “ Önünde bu günü düşünüp üzülecek daha çok uzun günler ve geceler olacak.”
“ – Annemin halini?...”
“ – O görüntü bir an bile gözünün önünden gitmeyecek. Onu her düşündüğünde tam buranda tarifi olmayan bir acı hissedeceksin” dedim elimi, kalpsiz benin elini koyduğu yerin tam üstüne koyarak.
“ – Ne zaman anlayacağım?” diye sordu.
“ – 3 sene sonra. Büyükbabam gittiğinde.” Dedim çok da düşünmeden. Suratı kireç gibi bembeyaz olmuştu. 
“ – B-büyükbabam mı?” dedi yeniden gözleri dolmaya başlamıştı. Ona bunu yaptığım için içimden kendime küfrettim. 
“ – Sanırım anlamaya başladın bile. Önce korkacaksın şimdi yaşadığın duygu gibi. Sonra üstüne düşündükçe, ki emin ol çok çok çok uzun düşüneceksin, bunun böyle olmasının doğal olduğuna karar vereceksin. Büyüklerimizden ödünç aldığımız acıyı küçüklerimize ödünç vermenin en iyisi olduğunu anlayacaksın.”
“ – Korkmayacak mıyım ondan sonra?” diye sordu olanca masumluğuyla.
“ – Korkacaksın, ama korkunun nedeni, şekli ve yoğunluğu değişecek, azalacak, bir mantık kazanacak.” Diye anlatmaya çalıştım altı yaşında bir çocuğa ne kadar iyi anlatabilirsem bunu.
“ – Peki?...” bakışları oturma grubundaki bir koltukta oturup gökyüzü kadar mavi gözleriyle bizi izleyen, diş çıkarttığı için plastik bir şeyler kemiren küçücük sarışın çocuğa kaydı. 
“ – Onun için duyduğun korku asla azalmayacak. Hayatta bir tek onun için bu kadar korkmaya devam edeceksin.” En azından şimdilik diye içimden geçirdim. Küçük kıvırcık saçlı çocuk kanepede ayağa kalktı. Elleriyle kuru olan gözlerimin altını sildi. “O kadar büyüdüğümde bile ağlayamadığım için ağlayacağım demek ki.” Dedi. Kanepeden inip sarışın çocuğun oturduğu koltuğa doğru yürümeye başladı. Sarışın çocuğun masmavi gözleri bir süre bana baktıktan sonra kendi zamanındaki ağabeyine çevirdi bakışlarını. Kenara attı kendini. Altı yaşındaki ben koltuğa tırmanıp onun yanına oturdu. Kollarını ona doladı. Olandan bihaber sarışın çocuk kafasını ağabeyinin göğsüne yasladı. Kendimizle birbirimize son kez baktık. Bakışları teşekkür eder gibiydi. Konuştuklarımız için mi? Burada olduğum için mi? Yoksa başka bir şey için mi? Öğrenmek istemedim. Çantamı sırtıma alıp kapıdan çıktım. 
Karşımda bir merdiven duruyordu. Yukarı çıkan, siyah dar bir merdiven. İkiye ayrılmış gibiydi. Tam ortasına gelince sağa dönüp tırmanmaya devam ettim. Sağımda beyaz bir kapı vardı. Onu açtım. Karşılıklı iki tane tek kişilik yatak iki yatağın arasında terasa açılan bir kapı vardı. Normalde önündeki perde kapalı olurdu. Ama bu sefer perde açık, kapı aralıktı. Kapının aralığından bir kablo uzanmıştı. İçeri belli belirsiz bir sigara kokusu sızmıştı. Kapıdan çıktım. Kablo bir bilgisayarın şarj kablosuydu, bilgisayarda ise Pink Floyd çalıyordu. Wish you were here ve Hey You takılmış kendini tekrarlıyor gibiydi. Bir elinde şarap şişesi bir elinde sigara olan ben terasın korkuluğuna yaslanmış geceye bakıyordu. Gündüzleri adım atacak yer bulunmayan cadde şimdi bomboştu. Hava buz gibi, dışarıda gözüken ağaçların üstlerinde birer karışa yakın kar vardı. Kış gelmiş merdivenleri çıkana kadar diye geçirdim içimden. Bu soğukta yalın ayak bir şekilde geceyi izliyordu. Ayakları bembeyaz hatta neredeyse mavileşmeye başlamış gibi geldi gözüme belki de bilgisayarın ışığından.
“ – Daha huzurlu bir yer olsun isterdin değil mi?” dedim onun yanına geldiğimde. “ Daha az insanın olduğu.”
“ – Hatta kimsenin olmadığı” diye devam etti sigarasından bir nefes daha çekti. “Her gün o kadar zor geliyor ki birileriyle konuşmak zorunda olmak. Birinden bir şey istemek. Ne cevap vereceğini bilememek. Söyleyeceğin şeylerin nereye varabileceğini bilememek. Düşündükçe konuşmaktan vazgeçmek. Kendi başına bir köşede saklanırken yakalanmak. Dalga konusu olmak, sanki ucubeymişsin gibi görmeleri seni. İnsanlarla iletişim kurmak için kendimi zorladıkça içine düştüğüm kuyuyu daha da derinleştiriyormuşum gibi hissediyorum. Bundan nasıl kurtulacağım bilemiyorum. Aslında bir yöntem buldum.” Elindeki şişeyi salladı. “Öyle bakma, epey işe yarıyor.”
“ – Biliyorum, telefonundaki listenin yarısından çoğunu o sayede tanıdın zaten.” Dedim. “O artık denklem dışında”
“ – Karaciğer?”
“ – Hayır.”
“ – Ekonomik?”
“ – Hayır”
“ – Annem?”
“ – Hayır.”
“ – Din deme sakın.”
“ – Saçmalama.” Dedim gülerek. “Din ‘için’ dese bırakması çok daha kolay olurdu hatta.” Diye ekledim gülerek. “Zıvanadan çıktı, o yüzden. Ne yaptığımızı, ne konuştuğumuzu hatırlayamayacak kadar.”
“ – O kadar ha?” Elini omzuma koydu. Biraz acıyarak bana baktı. Sanki ‘birileriyle iletişime geçmeye kendini bu kadar zorlarsan olacağı buydu’ der gibiydi.
“ – Evet o kadar.” Diye yanıtladım. “Diğer elindeki de bitiyor.” Diye ekledim. Bir an sigaraya baktı.
“ – O iyi olmuş. Sarhoş olmadıkça kokusundan uyuyamıyorum bile.” Dedi. “Çok kilo vermişim.”
“ – Evet, düşündüğümüzden daha fazlasını verdik.”
“ – Mutlu muyuz?” diye sordu.
“ – Bilmiyorum.”
“ – Her zamanki gibi yani. Herhangi birini tatmin edecek şeylerden çok daha fazlasına sahibiz.”
“ – Ama kendimize de sahibiz.” Diye bitirdim cümlesini.
“ – Ama kendimize de sahibiz.” Diye tekrarladı arkamdan. Gözleri sol elime takıldı “Bu sefer olacak sanırım?”
“ – Evet.” Diye cevap verdim.
“ – O mutlu mu?”
“ – Mutlu olduğunu umuyorum.”
“ – O’nu mutlu edebiliyor muyuz?”
“ – Umarım edebiliyoruzdur.” Dedim.
“ – Peki şimdi nereye?” Diye sordu uzun bir sessizlikten sonra. Arada 2 sigara daha yakmış şarabı bitirip çatıdaki poşetten bir bira açıp içmeye başlamıştı.
“ – Son birine daha uğramam lazım. Ona bir şey vereceğim. Sonra da gitmem lazım buradan artık. Yoksa az önce sorduğun soruya çok daha net ve olumsuz bir yanıt vereceğimden eminim.” Dedim kendimden çok kendime.
“ – O zaman yakında görüşeceğiz tekrar.”
“ – Evet, tekrar. Belki de…” bir an duraksadım
“ – belki de son kez.” Diye bitirdi cümlemi.
Kendimi ihtiyacım olan yalnızlıkla tek başıma bıraktım. Bıraktım ki gecenin sessizliğini yaşayabilsin. Düşüncelerin fısıltısının acı çeken bir insanın haykırışları gibi duyulduğu saatlerin tadına varabilsin. Çantamı sırtıma aldım, terasın kapısından geçip kapıyı kapattım.

Kırık Kumsaati-2

Bir damla, ardından bir damla daha, bakışlarımı 4 gencin oturduğu bar masasından çekip gökyüzüne yönlendirdim. Gerçekten yağmur yağmaya başlamıştı. Binanın yanından ayrılıp tekrar önüne doğru yürüdüm, tüm başımdan geçenlerin ne anlama geldiğini anlamaya çalışırken uçurumun kenarında oturan bir siluet dikkatimi çekti. Oldukça şişman. Uzun saçı arkadan toplanmış, kulaklarında küpeler olan, sakallı birisi ayaklarını uçurumdan sarkıtmış, aşağıyı izliyordu. Elinde bir şey tuttuğunu görebiliyordum. Yanına gittim, oturdum. “Neye bakıyorsun?” diye sordum, aslında gerçekten merak etmiştim. Bakışlarını yoldan ayırmadan, “Arabalara” dedi sadece. Elinde köşeli bir makyaj aynası vardı. Onu görebiliyordum artık. Arkasındaki lacivert plastiği bana dönüktü. Elimde sürekli beceriksizce çeviriyor ara sıra düşürecek gibi oluyor son anda yakalıyordum. “Neden arabaları izliyorsun?” diye sordum, biraz da cevabını bilerek. Ne kadar uzak olsak da markalarını seçebiliyordum. Aşağıdaki yoldan vızır vızır, renk renk model model BMW geçiyordu. “Çok güzeller” diye cevapladık sorumu aynı anda. Hep istedik bir tanesine sahip olmayı, binip kullanmayı. Dönüp baktığımda benim olduğunu görmeyi.  Hatta sadece bunu istedik belki de bazı günler. Ya da aylar kim bilir? Saymadım ki.
“Peki ayna?” Niye sordum. Aynalardan hiçbir zaman hoşlanmamıştım, neden elimde bir makyaj aynasıyla gezineyim ki. Hiçbir zaman aynada bana kızgınlıkla bakan adamla göz göze gelmek istemedim. Hiç aynaya zor sığan o hımbıl bedene tahammül edemedim. Şimdi neden elimde sırtı dönük bir aynayla bir uçurum kenarına oturayım ki? “ Bakmak ister misin?” Diye cevap verdi genç ve uzun saçlı ben. Neden olmasın diye düşündüm. 
“ - Olur. Uzatır mısın?” 
“ – Tabii.” Aynayı bana doğru uzattı gözlerini aşağıdaki arabalardan ayırmadan. Yüzüne ilk defa o zaman dikkat ettim. Salyaları akıyor, yalanıp duruyordu. Sanki o arabalar en sevdiği yemekmiş gibi. Uzun sakalları salyasıyla sırılsıklam olmuştu. Gözlerinde engellenemez bir iştah, dudaklarında bir pastaya atılmak üzere olan çirkin obez bir çocuğun gülümsemesi vardı. Dişleri sanki sivri, elleri ise giderek pençe gibi görünmeye başlamıştı bana. Dişlerinin arasından uzun ince bir dil uzanıp ara sıra salyalarını yalıyordu. Arabalara bakarak yalanıyordum. Uzanıp elime aynayı aldım. Yüzünü kendime çevirdim. Göreceğim şeyden az çok emindim. Sabah evden çıkmadan duş almış, katlanılamaz birkaç dakika boyunca saçımı kuruturken kendimle yüz yüze durmak zorunda kalmıştım. Gördüğüm şey düşündüğüm şey değildi.
Düz uzun saçlı, neredeyse göğsüne kadar inen uzun muntazam sakalları olan ben yaşlarda bir adam bana bakıyordu. Kafamı sağa doğru eğdim o da öyle yaptı. Aynayı kendime yaklaştırdım, gözlerimiz aynıydı, burnumuz, dudaklarımız. Benden daha ince, daha yakışıklıydı. Aynayı kendimden uzaklaştırdım kendimi daha iyi görebilmek için. Düz saçlarını at kuyruğu yapmış sakallı ben İtalyan kesim çok kaliteli bir takım elbisenin içinde inanılmaz bir özgüvenle beni inceliyordu. Hemen yanında siyah bir BMW M3, diğer yanında kocaman mat siyah bir Harley duruyordu. İnce kravatını düzeltip bana göz kırptı. “Bunların hepsi senin” der gibi bir hali vardı. Yavaş yavaş hareket etmeye başladı, üstündeki takım elbise yerini dar siyah bir pantolona bıraktı. Düzgün baştan aşağı dövmelerle kaplı vücudunu fark ettim. Salınarak arabanın bagajına gitti, bir gitar çıkarttı. Rüzgarda A Change of Season’ın notları yankılanıyordu sanki. Aynadaki ben artık sahneden arkasında büyük bir orkestrayla Dream Theater çalıyordu, ve söylüyordu da aynı zamanda. Şarkı devam ettikçe hava da açmaya başladı. Sanki mevsim değişiyor, bahar yerini yaza bırakıyor gibiydi. Ne kadar uzun süre bu hayalin içinde tıkılıp kalmıştım acaba? Şarkı 23 dakika mıydı? 23 gün ya da? 23 saat olabilir mi? Belki 23 aydı! Ya da 23 yıl. Bunca zaman bunların hepsi benim olsun istedim. Arzuladım. İlgiyi, başarıyı, arabayı, motosikleti, o vücudu, o kalabalığın önünde kusursuzca icra edilen sanatı. Aynayı yüzümden uzaklaştırıp arabaları izleyen canavara uzattım. Yerinde yeller esiyordu. Bir tek ben tek başıma ayaklarımı sallandırmış uçurumdan aşağı izliyordum. Aynayı ise ters döndürmüştüm. 
Hava burada oturup sıkılmak için çok güzeldi. Sakallarımdaki salyaları elimin tersiyle sildim. Ayağa kalktım. Aynayı sert bir şekilde yere attım. Kırıldı, paramparça oldu. Sadece bir iki parçasını aldım elime. Arkamı döndüm, cebime atmak üzereydim ki motosikletimi ve üstünde ekipmanlarımı gördüm. Binanın önünde duruyordu. Anahtarı üstünde. Sırt çantam ise arka tekerine dayanmış vaziyetteydi. Sanki yeni yıkanmış, bakımdan yeni çıkmış gibi parlıyordu.  Kırık ayna parçalarını sırt çantamın yan cebine koyup üstümü giymeye başladım. Hava ne kadar da uygundu motosikletle bir yerlere gitmeye. Yola düşmeye. Pek de düşünmeden nereye gideceğini. Aklımda bunlar varken çoktan yola koyulmuş olduğumu fark etmem biraz zaman aldı. Dikiz aynamda kesik bina küçülürken oraya döneceğimin, orada işimin henüz bitmediği düşüncesi aklımın kıyısında kıpırdandı. Ve gözlerimi tekrardan dikiz aynasından önüme çevirdim. Yol ufukta kayboluyor, görünürde tek bir araba bile yoktu. Güneş sol arkamda parlıyor, gölgemi önüme düşürüyordu. Rüzgarın üstündeki yolculuğuma bir süre böyle devam ettim. Ne kadar bilmiyorum. Güneş kaç kere battı, kaç kere doğdu, ya da hiç kıpırdadı mı ondan da emin değildim. Asfalt yarım metre altımda arkaya doğru akıyor, ben sağlı sollu bahçeler arasından geçiyordum. Bunların arasında taptaze meyvelerin güzel kokuları her nefesimde ciğerimi dolduruyordu. 
Bu arada gözüme bir bahçe takıldı. Ona doğru yavaşlayıp motorumdan indim. Bir nar bahçesiydi bu. Ağaçları çiçeklerini yeni dökmüş küçücük narlar dallarını dolduruyordu. Bahçe çitle ya da telle çevrili değildi. Ben de motorumu yolun kenarında bırakıp bahçenin içine daldım. Manzara acı verecek kadar güzeldi. Çok uzun olmasa da çok güzel olan nar ağaçları o kadar muntazam bir şekilde dizilmişti ki bahçenin girişine durup etrafa bakınmak bile nefes kesiyordu. Kuru toprakta yürümeye başladım. Geçerken ellerimi kaldırıp ağaçların dallarına dokunuyordum bazılarına. Hava kararmaya başlamıştı. Ağaçların gölgeleri giderek uzamış gibiydi. Ne kadar yorgun olduğumu o an ilk kez fark etmiş, bir ağacın dibine, gölgesinden faydalanacak şekilde oturmuştum. “Hoş geldin” Yine aynı rahatsız edici his. Kendi sesimin başka bir kaynaktan gelmesi. Tam arkamda, ensemden.  Oturduğum yerden önümde hiçbir insan gölgesi görmemek şaşırttı beni. Kalkıp arkamı döndüğümde bir ağaçla yüz yüze geldim. Gövdesine yüzüm kazınmış, ağaç kabuğundan derisi, yapraklardan sakalı olan ben beni inceliyordu. Yüzümde gülmemek için kendimi zor tutuyor olmamın ifadesini görmüş olacak ki bana bıkkın bir şekilde “Hadi söyle de rahatla” dedi. “Kim seni bu kadar bekletti? Ağaç olmuşsun!” dedim katıla katıla gülerek. Önce biraz canı sıkılmış gibi gözükse de sonra o da bana katıldı. Ne de olsa aynı kötü espri anlayışına sahibiz. Bazı şeyler hiç değişmiyor.
“ – Devam edebilince sen olduk demek öyle mi?” diye sordu gülme krizimiz sona erdiğinde. 
“ – Sanırım. Kaç yaşındasın şu anda?”
“ – On yedi.” Diye yanıtladı. Elimi uzatıp gözünden süzülen yaşları sildim. Gülerken gözleri yaşarmıştı. Ama dallarını bir kol hassasiyetinde kullanamıyordum belli ki. 
“ – Nar ağacı olduğumuz yaştasın. Peki kaç zamandır?” diye sordum.
“ – Kaç mevsim geçti bilmiyorum. Bir yerden sonra saymayı bırakıyorsun ağaç olunca. Aynı döngü her sene. Önce çiçek açıyorsun. Sonra bütün gücünle meyvelerini büyütüyorsun. Sonra O gelmiyor. Teker teker düşmeye başlıyor. O çürük meyve kokusu, sirke gibi. Hiç değişmiyor. En güzelini ya gelirse diye bütün gücünle saklıyorsun. Ama o gelmiyor. Sonunda sonuncusu da düşüp çürüyor. Senin için, doğadaki birçok dostun için besin oluyor. Sen onun için özene bözene büyütüp en tatlı olması için verdiğin onca çabadan sonra gözlerinin önünde çürümesini izliyorsun.”
“ – En azından birçok dostuna besin oluyor.” Diye kestim sözünü. Gülümsedi.
“ – Evet” dedi. “Bir çok dostuma ve bana besin oluyor. Sonra yapraklarım dökülüyor. Günler kısalıyor. Rüzgarlar sertleşiyor. Sanki artık dayanamayacakmışsın gibi geliyor kimi zaman. Soğuk ve yalnızlık. Dallarını hissedemez hale geliyorsun. Kendini hissedemez hale geliyorsun. Gözlerini sıkı sıkı yumup tüm bunların bir hayal, kötü bir rüya, bir kabus olduğunu tekrarlayıp duruyorsun kendine. O kadar üşüyorsun ki, yanmayı buna tercih ediyorsun. Köklerini daha da derine gömüyorsun. Bir kırıntı bulabilmek için, biraz daha dayanabilmek için. Kendine biraz daha hakim olabilmek için. Tam artık dayanamayacağım dediğin sabah bir kuş uçup dallarından birine konup ötüşüyle seni uyandırıyor. Bahar geliyor, dayan diyor. Gözlerini gözlerine dikiyor. Gagasıyla seni dürtüyor, gerçeği hatırlatıyor. Kışın biteceğini anlatmaya çalışıyor. Tekrar baharın geleceğini ve çiçek açacağını hatırlatmaya çalışıyor. Arı dostlarının tekrar geleceğini, belki ara sıra senin gibi meraklı bir insanın bile uğrayacağını hatırlatıyor. Ve o anda anlıyorsun. Bir kışı daha atlattığını. Güneşi hissediyorsun tekrar. Sanki ilk kez hisseder gibi. Ilık yağmur yıkıyor bütün vücudunu, ve ruhunu. Bazen bir gökkuşağı yakalıyor gözün. Güzelliğine hayran kalıyorsun ve O geliyor aklına. Onun güzelliği. Bu güç veriyor sana tekrar, tekrar tomurcuklanıyor dalların. Ve ziyaretçilerin artıyor. Günler gelip geçiyor. Herkes gelip gidiyor. O hariç” Tiradına o kadar dalmıştım ki ne sırılsıklam olduğumun, ne dallarındaki küçücük narların büyüyüp kızarmaya başladığının farkına varmamıştım. Rüzgar daha sert, hava daha serindi. Güneşin önünde bulutlar bir gidiyor bir geliyordu. Hava giderek soğuyordu.
“ – Gitmem lazım biliyorsun değil mi?” dedim kendimi biraz suçlu hissederek.
“ – Suçlu hissetme kendini. Yapman gereken daha çok şey var. Ama tek bir isteğim olacak senden.” Dedi ve dalları kıpırdanmaya başladı. Hiç görmediğim en içlerde bir dal uzandı. Üzerinde iki elimle ancak tutabileceğim kocaman kıpkırmızı bir nar vardı. “bunu al.” Dedi. “İhtiyacın olacak.”
Nar ağacından olgun narı koparttım, çantama attım. Elimi gövdesine koydum. “En iyimiz sensin.” Dedim. En temizimiz. Arkamı döndüm ve motoruma doğru yürüdüm. Kaskımı taktım. Motorumu tam ters çevirip yağmurun içine daldım. Nar ağacının sözleri kulaklarımda yankılanıyordu. Yağmur yıkıyordu beni, bedenimi ve ruhumu. Binaya dönmeliydim. Ve önümde ne kadar olduğunu hiç bilmediğim bir yol vardı. Ve kaskıma vuran her damla, arka tekerimden sıçrayıp sırtımı ıslatan her damla giderek soğumaya başlamıştı. Kış geliyor, eve varmalıyım artık. Ufukta o kesik bina gözüme ilişti. İçeri o ya da bu şekilde girmem gerekecekti. Yeterince oyalanmıştım. Ya da belki her zamanki gibi erken gelmiştim bilmiyorum.